शब्द शब्द जपून ठेव, बकुळीच्या फुलापरी काय बोलले न कळे, तू समजून घे सगळे लाविलीस ज्योत तूच या उदास अंतरी दुःख नको सुटताना, अश्रू नको वळताना मी मिटता लोचन हे, उमलशील तू उरी साक्ष लाख तार्‍यांची, स्तब्ध अचल वार्‍याची ज्योत बनून जळले रे, मी तुझ्या पथावरी
- मंगेश पाडगावकरगायिका : सुमन कल्याणपूरकर
भेट तुझी माझी स्मरते, अजून त्या दिसाची धुंद वादळाची होती रात्र पावसाची कुठे दिवा नव्हता, गगनी एकही न तारा आंधळ्या तमातून वाहे, आंधळाच वारा तुला मुळी नव्हती बाधा, भितीच्या विषाची क्षुद्र लौकिकाची खोटी झुगारुन नीती नावगाव टाकून आली अशी तुझी प्रीती तुला परी जाणिव नव्हती, तुझ्या साहसाची केस चिंब ओले होते, थेंब तुझ्या गाली ओठांवर माझ्या त्यांची किती फुले झाली श्वासांनी लिहीली गाथा, प्रीतीच्या रसाची सुगंधीच हळव्या शपथा, सुगंधीच श्वास स्वप्नातच स्वप्न दिसावे तसे सर्व भास सुखालाही भोवळ आली मधुर सुवासाची
- मंगेश पाडगावकरसंगीत : यशवंत देव गायक : अरुण दाते
सावर रे, सावर रे, उंच उंच झुला सुख मला भिवविते, सांगू कसे तुला आता आभाळ भेटले रे, अंग फुलांनी पेटले रे पहा कसे ऐकू येती, श्वास माझे मला फांदी झोक्याने हालते रे, वाटे स्वप्नी मी चालते रे मिटले मी माझे डोळे, हात हाती दिला जुने आधार तुटले रे, तुझ्या मिठीत मिटले रे सांभाळ तू बावरल्या, वेडया तुझ्या फुला
- मंगेश पाडगावकरगायिका : लता मंगेशकर संगीत : हृदयनाथ मंगेशकर
जेव्हा तुझ्या बटांना उधळी मुजोर वारा माझा न राहतो मी हरवून हा किनारा आभाळ भाळ होते, होती बटा ही पक्षी ओढून जीव घेते, पदरावरील नक्षी लाटांस अंतरीच्या नाही मुळी निवारा डोळे मिटून घेतो, छळ हा तरी चुकेना ही वेल चांदण्यांची, ओठांवरी झुकेना देशील का कधी तू थोडा तरी इशारा नशिबास हा फुलांचा का सांग वास येतो हासून पाहिल्याचा नुसताच भास होतो केव्हा तुझ्या खुषीचा उगवेल सांग तारा
